الهه مرگ

دیگر بس است زندگی

 

خسته ام ازاین همه بیخوددلخوش کنی خسته ام ازاین همه خیانت خسته ازنیرنگ خسته ام..............

 عجب دنیای مسخریه کاش هیچ وقت

با هم قهر نمیکردیم دلم براش تنگه.......................سعید

دلم خیلی از دورویی آدما گرفته کاش خدا حق

بعضی از

این آدما رو تو این دنیا میگرفت خدا جونم

می دونم این

دنیا ظرفیت اینو نداره ُولی چه کنم

دلم خیلی تنگه.ای

خدا چرا ما این قدر قدر نشناسیم

 آخه فردا چطور رومون

میشه جلوی تو سرمونو بالا بگیریم.

نمی نویسم ..... چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی! حرف نمی زنم ....

 چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی! نگاهت نمی کنم ......

 چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی! صدایت نمی زنم ..... زیرا اشک های من برای

تو بی فایده است! فقط می خندم ...... چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام

in rasme asheghi nabod be khoda elahi mobarakam nabashad in asheghi

درست است که الان نمي توانيم به آينده سفر کنيم و سرنوشتي را دستکاري کنيم / ولي به گمانم قبل از آمدن / خودمان برگزيديم که کجا / در کدام قالب و چگونه زندگي کنيم / حتم دارم قبل از اينکه بيائيم / نشانمان دادند که اگر بروي... چنين و چنان خواهدشد / و قبول کرديم که بيائيم / چون بعدش را هم نشانمان دادند / که اگر از اين داستاهها و نمايشها موفق بيرون بيايي / چنين خواهد شد و چنان خواهي شد... گمان من اين است / يا بهتر بنويسم... من با چنين انديشه اي آرام مي گيرم!

 

 

خواندی: « زیرِ باران باید رفت »

و رفتی.

از باران، بدم می‌آید دیگر!

.

کاش این قلب کثیف و بدرنگ تو از این همه دوز و کلک ها لک نبود

کاش این قلب پر از نیرنگ تو جای هیچ گونه دروغ و شک نبود

کاش از بی مهری روی قلب سنگ تو واژه ای به اسم خیانت حک نبود . . .

بیا که دوست دارمت !!

بگذار که آسمان، آنگونه که هست در جذبه دو چشم تو، خود را بگسترد.

بگذار تا ماه، حتی به زیر ابر، در این سیاه شب، آرامشی به قلب سپید تو آورد…

شاید کمی که گذشت، شاید تبسم در چشم روزگار، شاید که مشق صبر، تکلیف روزگار، نچندان به کام ماست…

بگذار زیر و بم این زمین سخت، با پای خسته تو، گفت و گو کند.

شاید قبول جهان، آنچنان که هست، آغاز زندگی است.

آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اند.

شاید که شاخه گلی از سکوت ناب، آواز زندگی است.

بگذار اگر فاصله ای هست بین ما، تا روز ماندگاری دیوار سرد، یک پنجره برای دیدن هم هدیه آوریم.

بگذار تا پیکر بت دار روزگار، در برکه گذشت پاشویه ای کند.

آنجا که ناتوان کلام خسته، به فریاد می رسد.

دیگر سکوت، نقطه پایان گفتگوست.

گاهی تحمل خاری درون دست شیرین تر از لطافت گلهای زندگیست.

بگذار تا به دشت جدایی در این زمان، بارانی از طراوت و بخشش، سفر کند.

بذری به دشت مهربانی هدیه آوریم و آنگه بغل بغل تبسم تازه درو کنیم.

چشمان پرسش خود را، تو بسته دار.

لبخند مهربان تو در چشم شرمناک، یعنی بیا.

« بیا دوباره دوست دارمت »

شاید که یک سلام، آغاز گفتگوست.

شاید برای رسیدن به شهر عشق اولین قدم از خود گذشتن است.

امشب بغض های تنهایی من دوباره می شکند

چشمانم بس که باریده تحمل نور مهتاب را هم ندارد

آخ که چقدر تنهایم…

دل بیچاره ام بس که سنگ صبورم بوده خرد شده

و انگشتانم بس که برایت نوشته خسته

روبروی آئینه نشسته ام… آیا این منم؟؟!!

شکسته…

دلتنگ…

تنها…

تو با من چه کردی؟

شاید این آخرین زمزمه های دلتنگی ام باشد

دیگر هیچ نخواهم گفت…

اما منتظرم…

انتظار دیدن دوباره تو برای من اکسیر زندگیست

پس برگرد…

عاشقانه برگرد

برای همیشه

………………؟

خواستم تا بار دیگر چیزی بنویسم

اما نه قلم نوشت و نه کاغذ نوشته هایم را روی خود حک کرد

چرا که هر دو دانستندکه باید دوباره شرح و حال غم مرا بنویسند

قلم در دستانم شکست وکاغذ ها به هوا رفتند
افکارم به هم ریخت و چشمانم با بارش اشکهایش که پر از درد درون بود

ارمغان تازه ای به گو نه هایم بخشید

اما در خیال خود همیشه این رویا را می پروراندم

که دوستت دارم

اما من ساده دل به عشق تو داده بودم و همیشه با یاد نگاهت زندگی می کردم

ولی همین را بدان که عشق داستان است

و من در این عشق بازیچه ای برای تو بیش نبودم

نفرین بر این عشق و نفرین به بودن

عشق چیست؟
مادر گفت عشق یعنی فرزند.
پدر گفت عشق یعنی همسر.
دخترک گفت عشق یعنی عروسک.
معلم گفت عشق یعنی بچه ها.
خسرو گفت عشق یعنی شیرین.
شیرین گفت عشق یعنی خسرو.
فرهاد گفت: …. ؟
فرهاد هیچ هم نگفت.
فرهاد نگاهش را به آسمان برد؟ باچشمانی بارانی. میخواست فریاد بزند اما سکوت کرد!‌ میخواست شکایت کند اما نکرد. نفسش دیگر بالا نمی آمد؟ سرش را پایین آورد و رفت! هر چند که باران نمی گذاشت جلوی پایش را ببیند! ولی او نایستاد. سکوت کرد و فقط رفت. چون میدانست او نباید بماند. و عشق معنا شد.

eshgh عاشق عشق عشق فراموش شده معشوق

بگذار اسوده برایت بگویم
ترا دوست دارم…..
به قدر سکوت تنهایی اتاقم…..
به اندازه سرخی گل های شقایق….
با همه دردها و رنج هایت!!!
به من نگاه کن….بین ما فاصله ای عمیق خواهد افتاد
میدانم به تو نخواهم رسید….اما
تو مرا فراموش نکن!!!